อยู่คนเดียวนอนมองดูฟ้าด้วยความสงสัย
            ว่าทำไมคนเราถึงต้องมีความเหงา
        
          ชีวิตก็ยากอยู่แล้ว ไม่เคยเป็นของเรา
   ทุกครั้งยังมีเรื่องราวที่มันซับซ้อนให้ทำมากมาย

                แต่ละวันวงจรชีวิตก็ดูซ้ำซ้ำ
              ก้อต้องทำทำทำและต้องทำต่อไป
        
         บางครั้งเหมือนฉันไม่รู้ ฉันจะทำเพื่อใคร
            เหมือนฉันไม่มีจุดหมายที่ใจเฝ้าคอย

     อยากรู้เหมือนกันว่าฉันมันเหงาอะไรมากมาย
         อยากรู้ทำไมฉันจึงเหมือนดังคนเลื่อนลอย

       กับภาระที่ฉันต้องรับมา เวลาที่มีก้อน้อย
          แต่ใจยังคอยจะเหงาทุกทีที่เผลอ

      เมื่อความจริงรอคอยความฝันทุกวันเช่นนี้
            แต่ไม่มีใครเลยที่จะมาให้เจอ
              เป็นเหมือนน้ำค้างตอนเช้า
   ที่ยังนอนละเมอ แล้วแสงตะวันก็เผาให้แห้งไป